Month: januari 2017

Wegen van Zuid-Afrika

De wegen van Zuid-Afrika en Swaziland

Tijdens onze reis door Zuid-Afrika en Swaziland hadden we expres gekozen om de accommodaties van te voren te boeken en met een huurauto het avontuur aan te gaan. Zo hoefden we ons geen zorgen te maken over de slaapplekken en konden we toch in ons eigen tempo deze landen ontdekken. Een Kia Picanto werd onze huurauto en die is ons in alles meegevallen. Maar wat ook is meegevallen zijn de wegen. De wegen van Zuid-Afrika en Swaziland.

Bloggen met dyslexie

Dat doe je er toch wel even naast? #2: Bloggen met dyslexie

Wat mensen niet beseffen is hoe zwaar het leven van een blogger kan zijn. Zo daar val ik maar meteen met de deur in huis. Niet als klaagzang, maar ter verduidelijking. Het is een standaard vraag die gesteld word. Meestal voor of na de vraag: “En verdient dat een beetje?” of “Kun je daar van leven”. Allemaal in dezelfde categorie vragen die ik geregeld voorbij zie komen en waarvan ik mijn aandeel ook heb beantwoord. Maar wat doe je nu eigenlijk als blogger? Waar gaat dan al die tijd in zitten? Om daar antwoord op te geven schrijf ik deze blogreeks met mijn persoonlijke ervaringen. Deel twee gaat over bloggen met dyslexie.

Paardrijden Swaziland

Paardrijden in Swaziland, tussen wild en wildernis

Mijn voorliefde voor paarden en paardrijden verdween langzaam na mijn tienerjaren. Ik weet niet wat de oorzaak daarvan was; de harde val van het paard tijdens een prachtige rengalop over het zand, langs de zee en de duinen of het feit dat je niet zomaar politie te paard kan worden. Mijn droombaan, ooit. Toen ik 23 jaar was probeerde ik het opnieuw in een laatste poging het enthousiasme voor paardrijden terug te vinden. Maar toen het duidelijk werd dat we alleen maar binnen zouden rijden, rondje na rondje achter elkaar, doofde de vlam. Even leek het voor goed. Toen Niels voorstelde om paard te rijden in de ongerepte wildernis van Swaziland kwam ik aan met veel ‘mits en maren’; veiligheid, let op dierenwelzijn en niet de juiste kleding hebben. Toch voelde ik ook een klein vonkje van enthousiasme. Ik twijfelde. Hoe vaak heb je de kans om in de natuur van Afrika paard te rijden? Het was nu of nooit. Het werd nu.

RoPStAr is vandaag 2 jaar geworden

RoPStAr is vandaag 2 jaar geworden! Tijd voor een terugblik

Wat vliegt de tijd. Wat is het toch weer een geweldig blogjaar geweest, dat helaas alweer afgesloten is. Want RoPStAr is vandaag 2 jaar geworden. 2016 is net de deur uit en het volgende heugelijke moment is aangebroken. Het besef dat je al 2 jaar aan het bloggen bent dringt nog niet helemaal door. Voor mijn gevoel ben ik gisteren pas begonnen. Wat gaat de tijd toch snel. Wat is het dan leuk om weer oude berichten terug te zien en te lezen. Wat hebben we weer veel gedaan het afgelopen jaar en wat een leuke reizen hebben we ondernomen. Kortom, het tweede jaar van RoPStAr was zoals het eerste jaar. Super.

Starten met bloggen

Dat doe je er toch wel even naast? #1: Starten met bloggen

Wat mensen niet beseffen is hoe zwaar het leven van een blogger kan zijn. Zo, daar val ik maar meteen met de deur in huis. Niet als klaagzang, maar om te laten zien wat je allemaal doet achter de schermen. Het is een standaard vraag die gesteld wordt. Meestal voor of na de vraag: “En verdient dat een beetje?” of “Kan je daar van leven?” Allemaal in dezelfde categorie vragen die ik geregeld voorbij zie komen en waarvan ik mijn aandeel ook heb beantwoord. Maar wat doe je nu eigenlijk als blogger? Waar gaat dan al die tijd in zitten? Om daar antwoord op te geven schrijf ik deze blogreeks met mijn persoonlijke ervaringen. Deel 1 gaat over het starten met bloggen.

Zelda in de sneeuw

Foto van de Week #71: Zelda in de sneeuw

Ik laat in de rubriek “Foto van de Week” een foto zien die deze week voor mij bijzonder is geweest. Dat kan gaan om het moment, het gebouw, de architectuur of honderd en één andere redenen. Elke foto heeft zijn verhaal en deze week is de keus gevallen op een foto gemaakt in de achtertuin. Zelda in de sneeuw, voor de eerste keer.

Maloti Drakenberg Park Zuid-Afrika

Maloti Drakenberg Park, hoe we werelderfgoed ontdekten

Op tv zie je ze soms voorbij komen. In films en series. Lange uitgestrekte natuurgebieden waar de hoofdpersoon doorheen dwaalt op weg naar zijn bestemming zonder ook maar iemand tegen te komen. Dat gevoel hadden wij toen we door het Maloti Drakenberg Park in Zuid-Afrika liepen. Alleen op de wereld zonder iemand tegen te komen. Met de zon die ons vergezelde terwijl we langs smalle paadjes liepen naast een kavelend riviertje.

Zoenende otters

Foto van de Week #70: Zoenende otters

Ik laat in de rubriek “Foto van de Week” een foto zien die deze week voor mij bijzonder is geweest. Dat kan gaan om het moment, het gebouw, de architectuur of honderd en één andere redenen. Elke foto heeft zijn verhaal en deze week is de keus gevallen op een foto gemaakt tijdens ons bezoek aan de Dierentuin van Duisburg. Twee zoenende otters, althans zo leek het.

Essen

Swingend 2017 beginnen in bruisend Essen

Een besmeurde toilet die niet was doorgetrokken, een koelkast die niet functioneerde en een lekkend raam. De eerste stap die ik zette in de hotelkamer was er eentje terug in de tijd; het verouderde interieur gaf ons een rechtstreekse tijdworp terug naar de jaren ’90. Hoe ironisch dat we juist in deze tijdmachine een sprong vooruit zouden maken. Van het verbazingwekkende 2016 gaan we hier swingend 2017 inrollen. Onze eerste ontmoeting met de stad Essen was een feit.