Month: april 2017

Street art in Hamburg

Street art in Hamburg, van Fiction park tot klimwand

Als we in een stad zijn dan bezoeken we natuurlijk de hoogtepunten die in elk toeristenboekje staan maar we willen meestal ook meer zien. De stad op een andere manier ontdekken en een van de dingen waar we alle twee gek op zijn is street art. Door een stad struinen en je verbazen over de mooie kunstwerken die je kan bewonderen zonder er veel moeite voor te hoeven doen. Daarom een blog over onze ontdekkingsreis door Hamburg en dan specifiek over de street art in Hamburg.

Hamburg

Hamburg, hoe een spontaan idee werkelijkheid werd

Dan zit je in de auto om je vriendin weg te brengen naar het station en zegt ze opeens: “Niels, ik heb een heel leuk spontaan idee. Wat als we nu naar Hamburg gaan? Even er tussenuit en deze stad van onze bucketlist afstrepen. We willen er al een tijd heen en nu hebben we de kans.” Om een lang verhaal kort te maken. Het station hebben we niet meer gehaald. We zijn terug naar huis gegaan, hebben online een hotel geboekt en zijn in de auto gestapt om een kleine vijf uur later in Hamburg te arriveren. Zomaar, spontaan en niet zonder enig tegengeluid van mijn kant. Alle plannen opzij geschoven maar uiteindelijk hadden we een belangrijke reden om wel te gaan. Waarom niet? We hebben de tijd, de gelegenheid en het vervoer. Waarom zouden we er dan niet heen gaan?

Blegny-mijn

Blegny-Mijn, van kolenmijn tot UNESCO Werelderfgoed

Twee maanden na de sluiting van de Blegny-Mijn in 1980 gingen de eerste bezoekers al naar beneden. Een kleine 37 jaar later waren wij aan de beurt om met de oorspronkelijke mijnlift af te dalen in één van de laatste mijnen van België. Af te dalen en onder begeleiding rond te lopen in een mijn. Iets wat ik zelf nog niet veel gedaan heb. Grotten hebben we genoeg bezocht, maar een echte mijn bezoeken stond nog niet vaak op het programma. Daar hebben we dus verandering in gebracht met ons bezoek aan de Blegny-Mijn. Maar dat niet alleen. Het is sinds 2012 ook nog eens UNESCO Werelderfgoed.

Urbex fotografie

Urbex fotografie, het fotograferen van vervallen en verlaten gebouwen

Een leuke ‘tak van sport’ is urbex fotografie. Iets waar ik, als ik de kans krijg, het niet nalaat om te doen. Het komt er in het kort op neer om verlaten en vervallen gebouwen te verkennen en te fotograferen. Zowel van binnen als van buiten. Of het nu een leegstaande schuur is of een heel dorp, het maakt weinig uit. Het zijn die plekken waarbij je het gevoel krijgt dat je iets ziet dat eigenlijk niet te geloven is. Zeker niet als je net zoals ik in Nederland bent opgegroeid en alles wat verlaten en vervallen is binnen de kortste keren is gesloopt of een nieuwe bestemming heeft gekregen. Of dat komt door een schaarste op de markt of de regeldrift van de Nederlander kan je zelf invullen. Maar dat neemt niet weg dat ik het een hele fijne manier van fotograferen vind.

Hluhluwe Imfolozipark

Hluhluwe Imfolozipark, voor het eerst op gamedrive

Soms heb je van die dagen dat je vrijwillig de wekker om 04.00 uur zet om met veel enthousiame wakker te worden. Wetend dat er iets spannends staat te gebeuren en ook iets een beetje ongebruikelijks. Er zijn in een jaar niet heel veel van die momenten waarop je vrijwillig zo vroeg opstaat maar als je een uur later opgepikt wordt voor je eerste gamedrive in het Hluhluwe Imfolozipark dan doe je het met alle plezier. Geloof me, het is de moeite waard om zo vroeg op te staan. Ik zou het zo nog een keer doen. Zeker als je weet wat een ongelofelijke en indrukwekkende dag we in het vooruitzicht hebben.

wrattenzwijnen

Foto van de Week #79: Wrattenzwijnen en lente

Ik laat in de rubriek “Foto van de Week” een foto zien die deze week voor mij bijzonder is geweest. Dat kan gaan om het moment, het gebouw, de architectuur of honderd en één andere redenen. Elke foto heeft zijn verhaal en deze week is de keus gevallen op een foto gemaakt in het Mlilwane Wildlife Sanctuary in Swaziland en gaat over wrattenzwijnen en de lente. 

Sabbat

Sabbat, bijna niks geopend en toch genoeg te doen!

O ja, sabbat. Als het moment daadwerkelijk aangebroken is wordt je met je neus op de feiten gedrukt. Geen treinen, geen bussen en geen openbaar vervoer. Helemaal niks. De stad is uitgestorven. De winkels zijn gesloten. Dat is sabbat in Israël. De dag dat het normale leven tot stilstand is gekomen. Héél letterlijk want de wegen zijn uitgestorven. Waar normaal honderden toeterende auto’s rijden, kan je er nu een munt horen vallen. Een stad zoals wij die kennen op zondag als er geen koopzondag is maar dan een tikkeltje erger. Je wordt er van te voren voor gewaarschuwd maar als je er bent dringt de realiteit toch even tot je door. Vanaf een uur of twee op vrijdagmiddag tot het moment dat zaterdagavond de zon ondergaat. Anderhalve dag waarin je niks kan doen of ondernemen. Althans dat is het verhaal dat je op internet leest. We hebben zowel Tel Aviv als Jeruzalem meegemaakt tijdens de sabbat. Erger nog, we moesten tijdens de sabbat van Tel Aviv naar Jeruzalem reizen. Want ons appartement in Tel Aviv moesten we …